Rozdział IV

– Czemu to robisz? – zapytała Jua.

– To nie tak, że ja chce cie ratować, żabcio – odpowiedział blondyn.

Czerwono włosa traciła już nerwy.

– Skoro nie chcesz, to nie ratuj - proste.

– Nie mogę przestać…

– Niby czemu?

– Moja matka powiedziała mi, że mam cie chronić, nawet za cenę życia.

– A od kiedy to ty się słuchasz rodziców? – zapytała, omal nie wybuchając śmiechem.

– Matka, a ojciec to dwie różne sprawy.

Złapał ją za rękę i zaczął prowadzić po schodach.

– Ej! To boli. Puść mnie!

– Idziesz ze mną.

– Co jeśli nie chce?

– To wezmę cie siłą – odparł, po czym ułożył swoje ręce na jej talii i podnosząc, umieścił na swoim ramieniu.

– Cholera... silny jest... – pomyślała Jua – I co dalej? Gdzie mnie zabierasz?

– Zobaczysz – powiedział kuszącym głosem.

W ten sposób szli po schodach, aż dotarli na dach.

– Dach? Czemu akurat dach? – zapytała.

– Nikt nas tu nie znajdzie – odpowiedział seksownie ruszając brwiami.

– To zabrzmiało dwuznacznie.

– Może miałem taki cel, co?

– Weź przestań już! – zaczęła na niego krzyczeć.

– Lepiej się uspokój. Inaczej nas znajdą. A teraz się połóż – pokazał ręką miejsce koło siebie – trochę tu posiedzimy.

– Ty nie musisz iść na lekcje?

– Normalnie też na nie nie chodzę, żabcio – pogłaskał ją dłonią po włosach.

– Zostaw!

– Co ci... – nie zdążył dokończyć.

– Nie dotykaj moich włosów!

– Jakaś włosowa obsesja?

– Nie!

– No to co?

– I tak byś nie zrozumiał – położyła się koło niego, żeby nie kontynuować tej rozmowy. Jua nie planowała zaśnięcia, ale oczy same się jej kleiły.

– Poczekajcie tutaj. Zapowiem was u dyrektora – powiedział Pan Borcy.

– Jasne – odparła Luna, jakby od niechcenia.

Nauczyciel zapukawszy, wszedł do pokoju. Po pięciu minutach wyszedł.

– Już możecie wejść – rozejrzał się – Gdzie jest ta druga?

– Ma pan na myśli Juę?

– No raczej. Gdzie ona polazła?

– Skąd ja mam to wiedzieć?

– Na pewno jej pomogłaś w ucieczce! – mężczyzna zaczął rzucać oskarżenia.

– Taa... Jeszcze czego?

– Kpisz sobie ze mnie? – odparł zirytowany nauczyciel.

– Nie uważa pan, że gdybym coś wiedziała, uciekłabym razem z nią? – powiedziała ironicznie.

– Też fakt.

Wziął głęboki oddech:

– Dobra. Nie ma sensu tylko ciebie karać. Wracaj do sali. Ja za chwilę tam przyjdę, tylko wytłumaczę się dyrektorowi. A tamtej drugiej możesz przekazać, że się z nią policzę.

– Pewnie – odparła lekko przerażona.

– Halo? Kobieto! Obudź się już!

– Co jest? Kto się tak wydziera? – myślała Jua, otwierając oczy – Aaa... To tylko Jon.

Dziewczyna uniosła powieki.

– Możemy już iść – odparł spokojnym głosem chłopak.

– Już możemy?

– Jak to „już”? Jesteśmy tu pięć godzin. Swoją drogą, ty to masz sen.

– Chcesz powiedzieć, że przez te pięć godzin spałam?

– Taa...

– Jak to możliwe? Nie miałam żadnego koszmaru. Chyba, że... go nie pamiętam.

Dziewczyna zerknęła na swoją bransoletkę. Miała kolor krwi.

– Choć już – pociągnął ją za bluzkę.

– A co z rzeczami? Musze jeszcze zabrać plecak i...

– Mówisz o tym? – chłopak uniósł swoją lewą rękę, w której trzymał czerwony plecak i niebieską bluzę.

– Zabrałeś je? – zapytała zdziwiona.

– Nie inaczej, żabcio.

– Nie nazywaj mnie tak!

– Zabronisz?

– Nie, ale jestem w stanie uprzykrzyć ci życie moim ciągłym bezsensownym gadaniem, na które nic nie będziesz umiał poradzić.

– Nie doceniasz mnie. Znam dużo sposobów, żeby uciszyć taką żabcię, jak ty.

– Na przykład? – zapytała z niedowierzaniem.

– Hmm...

Upuścił plecak razem z bluzą na ziemię i złapał Juę za szyję, w tym samym momencie popychając ją na ścianę. Zbliżył swoje usta i lekko musnął jej dolną wargę. Odchylił głowę do tyłu i zaczął „napawać” się ciszą.

Dziewczyna stała, jak wryta. Nie mogła uwierzyć w to, co się stało.

Lekko się zarumieniła na samą myśl o tym.

– Oooo... Czyżbym skradł twój pierwszy pocałunek?

– Trafił w sedno – pomyślała – Chce wrócić do domu!

Wyszli niezauważeni ze szkoły. Rozstali się w parku. Jua skręciła w lewą uliczkę, a Jon w prawą.

– Wróciłam! – powiedziała Jua, zamykając drzwi wejściowe.

– Cieszę się. Musimy pogadać – powiedziała Seva z kuchni.

– Już idę – przeszła do kuchni – Co jest?

– To ja powinnam o to pytać. Dostałam telefon ze szkoły. Co się stało? Jeszcze nigdy nie byłaś na wagarach, to nie w twoim stylu.

– Nie czuję się najlepiej. Możemy porozmawiać o tym później?

– Dobrze. Porozmawiamy jutro, ale nie myśl, że ta rozmowa cię ominie.

Jua weszła po schodach do swojego pokoju i rzuciła się na łóżko. Sięgnęła pod mebel i wyciągnęła swój fioletowy pamiętnik. Zaczęła pisać:

11-08-2029 r.

„Dzisiejszy dzień był straszną katastrofą. Poznałam nową dziewczynę, imieniem Luna. Jest pierwszą dziewczyną, jaką spotkałam, która też czyta komiksy „De Croix”. Zakładam, że po tym, co zrobiłam, już się do mnie nie odezwie. Pokłóciłam się też z kolegą, który dla żartów zabrał mi mój pierwszy pocałunek. Dla innych to tylko niewinny całus, ale ja uważam, że powinien on mieć w sobie ciepło, uczucia tej drugiej, wyjątkowej dla nas osoby. Powinien pokazywać, jak bardzo się tą drugą osobę kocha. Jest to też jeden z wielu powodów, dlaczego nie potrafię zaakceptować mojego ojczyma. Ich pocałunki są strasznie zimne, bez żadnego uczucia. Gdy moja mama mi go przedstawiła, próbował mnie kupić. Zawsze przychodził do nas z masą prezentów. Kiedy zauważył, że to nie skutkuje, zaczął mówić do mnie: „słońce”. To właśnie oznacza moje imię. Jua znaczy słońce. Przypomniał mi tym mojego prawdziwego tatę – zawsze tak na mnie wołał. „Dużo się wydarzyło odkąd nie ma Cię wśród nas.” – chciałabym móc mu to powiedzieć i móc go po raz ostatni przytulić. Obiecałam sobie, że zafarbuję swoje włosy na czarno. Na razie nie udało mi się tego zrealizować. Jutro, jak pójdę do sklepu, to…”

Puk-puk-puk

Czarne pióro momentalnie zastygło w lewej ręce dziewczyny.

– Jua! – próg drzwi minęła Seva – Zaraz jedziemy do babci. Zbieraj się!

Czerwono włosa szybkim ruchem zamknęła pamiętnik i wrzuciła go w szczelinę między łóżkiem, a ścianą.

– Już idę – złapała czarną bluzę i wyszła z pokoju.

– Skarbek. Poczekaj – złapała Juę za nadgarstek – Tom jedzie z nami. Wiem, że nie odpowiada ci to, ale to jego jedyna szansa do poznania mojej mamy. Możesz być dla niego miła? Proszę.?

– Zobaczy się.

– Czeka na nas w aucie. Ja jeszcze tylko szybko skoczę po kwiaty.

– A gdzie są? – zapytała Jua.

– W kuchni.

– Ja je wezmę, a ty idź już do auta.

– Jua... coś się stało?

– Nie, tylko... im mniej czasu z nim spędzę, tym lepszy będę miała humor.

– Dobrze. Czekamy w aucie. Nie zapomnij zamknąć drzwi.

– Jasne – odparła dziewczyna, wyciągając kwiaty z wazonu.

Po chwili była już ubrała w brązowe kozaki, czarny płaszcz, kremowy szalik i rękawiczki tego samego koloru. Szybko złapała za chusteczki higieniczne, telefon i klucze. Zamknęła drzwi i pomknęła do srebrnego Subaru.

_________________________________

Witam wszystkich! 

Mam nadzieję, że się podoba. >.<

Tutaj również planuję modyfikację wyglądu, dlatego też następny rozdział będzie na 2 dni. 

Zapraszam na God vs. The Messenger - ukazał się już "Rozdział IX".
Dziękuję za odwiedziny ^.^.
Proszę o Wasze opinie.
Pozdrawiam. :]

Exlla

Rozdział III

Drr-drr-drr
Jua powoli zaczęła otwierać oczy. Obróciła się na drugi bok, gdy dostrzegła budzik. Wyłączyła go i rozciągając się, wstała.
– Jak mam się ubrać? Hm... ciekawe ile dziewczyn na całym świecie myśli o tym samym, co ja? –  zaczęła się śmiać sama do siebie.
– Jua! Schodź! Śniadanie gotowe!    
Otworzyła szafę i rzuciła pierwsze lepsze spodnie na łóżko. To samo zrobiła z bluzą. Wskoczyła w jeansy i narzuciła niebieską tkaninę na czarną bluzkę.
Wpakowała zeszyty do plecaka i zbiegła po schodach do kuchni.
– Hej. Jak się spało? – zapytała Seva.
– Hej. Nawet dobrze. Miałam fajny sen.
– Cieszę się. Tutaj masz kanapki z tuńczykiem. Herbata jest w dzbanku, nalej sobie.
Zabrały się do jedzenia.
– Jak tam wrażenia Rick’a z wczoraj? – przerwała ciszę Jua.
– Zadowolony. Tom powinien za chwilę wrócić, to się go zapytasz. Miał nocną zmianę.
– Ty to zrób i mi potem opowiedz.
– Co myślisz o Jon’ie? Przystojniak z niego, nie? – zmieniła temat, nie chcąc coraz bardziej pogrążać Tom’a.
– Eeee tam... wydaje ci się, mamo – Przecież nie powiem jej, że ma rację.
– Jak tam chcesz skarbek. Zaraz jadę po kwiaty dla babci. Podwieźć cię?
– Skoro nalegasz... – powiedziała ‘łaskawie’ Jua.

Dojechały na miejsce.
Jua wysiadła, założyła na głowę czapkę i zaczęła maszerować w kierunku szkoły.
– Hej!
Ktoś złapał ramię Juii.
– Ty, to ta ze wczoraj. – powiedział ów osobnik do kolegi.
Było ich z pięciu. Otoczyli Juę i zaczęli grozić:
– Wiesz, że naszego szefa się nie bije, co?
Dziewczyna poznała w grupce dwóch chłopaków, którzy byli świadkami uderzenia przez nią Jon’a.
– Halo? Mówimy coś do ciebie!
– Puść mnie! – powiedziała stanowczo.
– Nie ujdzie ci to na sucho. Jeśli myślisz, że będziemy delikatni, bo jesteś dziewczyną, to się mylisz. Damy ci taki wycisk, którego nie zapamiętasz do końca swojego marnego życia!
Jeden z chłopaków wziął zamach ręką, żeby uderzyć dziewczynę, gdy nagle jego kończyna zamarła w powietrzu.
– Co się stało? Nie czuję bólu... – myślała Jua.
– Co wy robicie? – usłyszała znajomy głos. Pełen złości i zdziwienia.
Otworzyła, wcześniej odruchowo zamknięte oczy i ujrzała Jon’a. To jego ręka zatrzymała cios, skierowany do niej.
– Co wy wyprawiacie? – zapytał jeszcze raz.
Nie uzyskał odpowiedzi.
– Idź do szkoły – powiedział do Juii.
– A wy…
Więcej nie usłyszała, gdyż weszła do budynku.

– Był zły? A z resztą... Co mnie to obchodzi?
Dziewczyna ściągnęła nakrycie wierzchnie i schowała je do szafki. To samo zrobiła z butami. Zamiast zimowych traperów, ubrała granatowe trampki do kostek.
Do szafki obok podeszła czarnowłosa dziewczyna i zaczęła się rozbierać. Zdjęła ciepłą kurtkę, która bardzo ją pogrubiała. Jua zobaczyła strasznie chudą osobą. Same kości i nic więcej. 
Po chwili do pokoju z szafkami wszedł Jon.
– Hej! – odezwała się czarnowłosa.
Chłopak zignorował ją, minął i przeszedł do Juii.
– W porządku?
– Taa...– odpowiedziała – zmartwiony?
– Nie do końca. Gdyby coś ci się stało, to ja bym za to oberwał, a nie oni. Tylko o to chodziło, więc nie wyobrażaj sobie zbyt wiele, żabcio.
– Żabcio?
– Yhym... widziałem twoją piżamę.
Jua ujrzała seksowne poruszenie się brwi. Na jej twarzy pojawił się lekki rumieniec.
– Zawstydzona?
– Nie!
Trzasnęła szafkę i szybkim krokiem wyszła z pokoju.

Dzyń-dzyń-dzyń
Lekcję się zaczęły.

Po kilkuminutowym szukaniu, Jua odnalazła swoją klasę. Weszła do środka. Nauczyciela jeszcze nie było.
 – Uff... nie spóźniłam się.
Tup-tup-tup
– To nauczyciel! Nowa, chodź tutaj – czarnowłosa dziewczyna pociągnęła Juę za nadgarstek do swojej ławki.
– Możesz siedzieć ze mną. Jestem Luna – podała rękę.
– Luna? Jak Luna Vissmon? Kobieta-księżyc?
– Tak. A ty?
– Jua.
– Jak Jua Losun? Kobieta-słońce?
– Tak! Też czytacz „De Croix”?
– No pewnie. Mam wszystkie tomy. Właśnie… zostawiłaś kluczyk w szafce. Zabrałam go.
– Nie zauważyłam. Dzięki.
Do Sali wszedł wysoki brunet. Postukał linijką po tablicy, żeby wszyscy ucichli.
– Seffe Borcy. Jestem waszym nowym nauczycielem matematyki. Nie toleruję rozmów. Otwórzcie podręczniki na stronie 121 i zacznijcie liczyć – powiedział krótko i zwięźle.
– Znasz Jon’a? – wyszeptała Luna, szukając strony w książce.
– Tak jakby. Wczoraj się poznaliśmy.
– Wy dwie, tam z tyłu!
Luna wstała i pokazała Juii ręką, żeby zrobiła to samo.
– Słuchamy – odezwała się.
– Zaznaczyłem już, że nie toleruję rozmów. Cała klasa niech liczy dalej, a wy... za mną – wyszli z sali.
– Gdzie nas pan prowadzi?
– Do dyrekcji oczywiście.
– Tylko za gadanie?
– A czemuż by nie?
Zapadła cisza.
– Świetnie... Pierwsza lekcja drugiego dnia w szkole, a ja już u dyry.
W tym momencie ktoś złapał Juę za nadgarstek i pociągnął do tyłu. Pan Borcy z Luną nie zauważyli tego.
– Hej! – chciała krzyczeć, ale ten ktoś trzymał swoją ogromną rękę na twarzy Juii.
Idąc tak tyłem przeszli do innej sali. Była to stołówka. Mnóstwo krzeseł i stolików. Dwa okienka do wydawania i zbierania posiłków – nic więcej.
– Hej! – spróbowała jeszcze raz.
– Cicho być! – wyszeptał – teraz wezmę swoją rękę... nie krzycz.
Pokiwała potakująco głową. Chłopak zdjął rękę z twarzy dziewczyny.
– Nie było tak źle żabcio, co?
Jua nie mogła uwierzyć własnym uszom.
– Co ty tu robisz?
– Jak to co? Znowu cie ratuje, i to tego samego dnia.

______________________________________

Więc... <-- he he... nie zaczyna się zdania od "więc". >.< To by było na tyle. Bardzo dziękuję za wyrozumiałość oraz za komentarze. :D 
A teraz lecę, ponieważ moja ukochana siostrzyczka obchodzi dzisiaj 18! ^^ Zaraz mam mszę, a potem wyżerka! >,< 
Następny rozdział będzie za ok. tydzień. Wszystkim chętnym dam znać. :]
Jutro opublikuję kolejny rozdział God vs. The Messenger. Wiem, że tak późno, ale wszystkie rozdziały, które miałam w Word-ie, się usunęły. Teraz staram się je z pamięci napisać. ;) Oczywiście trochę pozmieniam! Spodziewajcie się jutro kolejnego rozdziału GvsTM!

Chciałabym również polecić bloga koleżanki: Shinpi-tekina mura. 
Zapraszam do odwiedzin! :D 
Dziękuję :* Pozdrawiam! 
Exlla

Rozdział II

– Witaj o piękna – ukłonił się blondyn z szarmanckim uśmiechem.

Jua aż otworzyła usta ze zdziwienia. Nie mogła sobie wyobrazić  jakiego ma pecha.
– Hej, zapraszam do środka – uchyliła drzwi...
– Jonathan...  – zaczął krzyczeć pan Feriobo na cały dom. Szybko podbiegł do syna i wyściskał go.
– Agh! – Jon wydał z siebie dźwięki niezadowolenia – puszczaj Rick!
– Przecież cię prosiłem, żebyś nazywał mnie tatą.
– Co jeśli nie chce?
– No... nic...
Usiedli w ciszy. Jua, Seva, Tom, Rick i Jon, siedząc tak naprzeciw siebie co pewien czas spoglądali po sobie. Tą dziwną wymianę spojrzeń przerwała Jua, która po prostu odeszła od stołu i idąc po schodach, przeszła do swojego pokoju.
– Przepraszam za nią. Ostatnio miała ciężkie dni –  ruszyła z tłumaczeniem Seva – jakoś nie potrafi się pozbierać po stracie ojca. Mieli ze sobą świetny kontakt. Pamiętam kiedy musiałam jej powiedzieć o jego śmierci. Chciała znać każdy szczegół, jak to się stało, a ja nie mogłam pozwolić na to, aby dowiedziała się prawdy. Wydaje mi się, że Jua myśli o mnie, jak o wyrodnej matce. Jeszcze nie zaakceptowała Toma. Ciągle mówi o nim jako „ojczym” – pociągnęła nosem – ...przepraszam… – nie wytrzymała i wyszła.
Zapadła niezręczna cisza.
– Jon... wybacz mi, że cię o to proszę, ale czy możesz zanieść Juii jej lekarstwa? – zapytał Tom, pokazując dwa opakowania, leżące na stole.
– Się rozumie.

– Jak ona może na to pozwalać? I jeszcze ten blondyn... gorzej być nie mogło! – to jedyna rzecz o której mogła myśleć Jua w obecnym stanie.
Puk-puk-puk
– Proszę – Ciekawe kogo tu zaś przywiało?
– Yo...– blondyn stanął w drzwiach i oparł się łokciem o ich framugę. 
– Próbujesz udawać fajnego, czy coś? – powiedziała złośliwie zirytowana Jua.
– Ja nie muszę udawać złotko.
– Jassnee... – przewróciła oczyma.
– Powinnaś być mi wdzięczna. Przynoszę ci tabletki – rzucił opakowanie na łóżko, przy czym trafił w siedzącą na nim Juę – No i jest jeszcze pewien szczegół…
– Jaki?
– Nie pisnąłem ani słowa o pewnym incydencie, który miał miejsce w południe.  
– I co? Chcesz żebym się przed tobą kłaniała za to? Jeśli tak – zapomnij. W życiu nie uniżę się przed kimś takim jak ty!
– Co we mnie jest nie tak?
– Wszystko! Co chciałeś od tamtej dziewczyny?
– Nie twoja sprawa... nie plątaj się w to.
– Za późno, już po fakcie.
– I tak ci nie powiem, a teraz bierz te zastane tabletki przez które musiałem wchodzić po schodach!
– Ha ha ha! – wybuchnęła śmiechem – no nie wierze, biedactwo się zmęczyło?
– Heh... mówi to osoba, która w rok nie potrafi pogodzić się z śmiercią ojca.
Jej źrenice momentalnie się poszerzyły. Wstała z łóżka i odwróciła się do chłopaka tyłem, jakby patrzyła przez okno.
 – Chyba nie masz zamiaru tutaj płakać?
Dziewczyna mu nie odpowiedziała.
Jon wkurzył się i złapał ją za ramię, żeby odwrócić twarzą do siebie, gdy ta upadła na podłogę. Chłopak zobaczył na jej twarzy strugi łez. Potrząsał – nic. Wołał – nic. Jua nie chciała się obudzić. Była już w transie.

Jest ciemno. Boję się. Gdzie ja jestem? Rozglądam się, ale nic nie widzę. Jedyne co słyszę to zgrzyt paznokci, ciągniętych po szkle. Dźwięk dochodzi z każdej strony. Mam wrażenie, że jestem otoczona jakimiś dziwnymi potworami. Moje serca bije coraz szybciej. Czuję, że coś dotyka mojego ramienia. Odwracam się i rozjaśnia mi się postać zakrwawionego Jona. Łzy momentalnie napływają mi do oczu. Krzyczę, staram się wyrwać, gdy nagle żaden dźwięk nie dochodzi do moich uszu… Zgrzytanie ucichło...

– Jesteś już?
– Co się stało? Wciąż jestem w śnie, czy to już rzeczywistość?
– Księżniczko? Obudź się!
Jua otarła łzy i spojrzała przekrwionymi od płaczu oczyma na Jona.
– Co się stało?
– Jak to co? Zaczęłaś beczeć, a potem zemdlałaś, głupia – wykrzyczał, jakby oburzony.
– Niemożliwe. Martwiłeś się?   
– To tylko twoja wyobraźnia.
– Czego ja się spodziewałam? Że zareaguje tak, jak mój tata? – pomyślała i znów zaczęła płakać.
– Ej no... weź się w garść. Bierz te leki, bo bez nich zaś mi tu padniesz!
Dziewczyna spojrzała na bransoletkę – miała kolor krwi.

– Jon! Jua! Czy coś się stało? – usłyszeli nawoływanie z dołu.
Jon wyszedł na schody i z uśmiechem na twarzy odpowiedział – Nic, a nic – po czym wrócił do pokoju Juii.
– W ogóle... Co to było, to przed chwilą?
Dziewczyna sama nie wiedziała, czy powinna mu o tym mówić.
– I tak byś nie uwierzył.
– A zakład? No gadaj...
– Ale...
– Mów, póki chce słuchać!
– Nie rozkazuj mi!
– Tylko się znowu nie popłacz!

Znów rozległo się nawoływanie. Tym razem był to Rick:
– Jonathan! Zbieramy się.
– Zaraz! – odpowiedział.

– To pa pa... – powiedziała sarkastycznie Jua, machając ręką.
– Tylko nie padnij tu z tęsknoty złotko.
– Nie martw się, nie padnę!
Blondyn opuścił pokój.
Juii strasznie ulżyło, że nie musi mu niczego tłumaczyć.
– Jak tam? Widzę, że się dogadujecie – do pokoju weszła Seva, po czym dodała – jutro idziemy do babci.
– Przecież ona jest w Niemczech.
– Przez tydzień będzie tu na badaniach, więc pomyślałam, że wpadniemy ją zobaczyć, gdy będzie w szpitalu.
– Chyba, że tak.
– O której jutro kończysz?
Jua zaczęła szukać notatnika.
– Hm... o pierwszej.
– Po lekcjach od razu wróć do domu. Zjesz coś i pójdziemy do szpitala. A teraz idź spać, bo inaczej jutro będziesz martwa. Dobranoc.
Seva pocałowała córkę w czoło i wyszła.

– I jak? Już lepiej z nią? – zapytał się Tom.
– Chyba... ulżyło mi. Strasznie się martwię o nią, odkąd psycholog opowiedział mi o jej stanie psychicznym. O tym, że może mieć myśli samobójcze. Nie potrafię wyobrazić sobie życia bez niej. 
– Też się cieszę. Nie płacz już. Weź kąpiel w wannie, to powinno cię zrelaksować.

Jua przebrała się do swojej zielonej piżamy w białe groszki i ułożyła w pozycji embrionalnej na kołdrze, tak też zasnęła.

_____________________________________

Po pierwsze: strasznie chcę Was wszystkim przeprosić za taką zwłokę. Miałam pewne problemy, ale na szczęście już jest dobrze. Jako rekompensatę postanowiłam dodać dwa rozdziały naraz. Znaczy, nie tak dosłownie naraz. Trzeci rozdział ukarze się jutro. Na 100%, gdyż jest już gotowy i czeka, aż go przeczytacie. 

Teraz odpowiem na pytania odnośnie imion z pierwszego rozdziału: sama je wymyślam. Nie mam z tym żadnego problemu. Jak myślę o jakiejś postaci, wyobrażam ją sobie, [wygląd oraz charakter] a imię samo mi się nasuwa. >.< 

Dziękuję również wszystkim za komentarze pozostawione pod prologiem oraz I rozdziałem. ^^

Każdy blogowicz zapewne wie, jaką uciechę z tego miałam. :D

Pozostawiajcie swoje opinie! ;) Pozdrawiam. 

Exlla >.<

Rozdział I

10-08-2029 r.

 „Może zacznę od początku. Nazywam się Jua. Teraz mam czternaście lat. Od tamtej pamiętnej wigilii minęły już dwa lata. Powoli przywykam do moich snów, ale nadal nie potrafię zrozumieć ich sensu. Dzisiaj jest mój pierwszy dzień w nowej szkole. Ojczym znalazł tu – w Rosji, lepszą pracę. Natomiast matka nie chciała zostać sama, więc całą rodziną się tu przeprowadzamy. Napisałam ojczym, gdyż mój prawdziwy tata zginął jako żołnierz podczas misji. Jestem dumna, że umarł jako bohater, ale brakuje mi go. Był on jedyną osobą, która znała mój sekret. Tylko jemu jedynemu powiedziałam o moich snach. Za każdym razem, gdy zostawaliśmy sami w domu opowiadałam tacie wszystko to, co widziałam i czułam. Tęsknie za jego ręką głaszczącą moje włosy. Dzisiaj z powodu pierwszej rocznicy śmierci mojego prawdziwego ojca, postanowiłam zafarbować moje krwisto czerwone włosy na czarno.” – Napisała Jua na pierwszej stronie swojego nowego pamiętnika.


– Jua! Pospiesz się. Chyba nie chcesz spóźnić się pierwszego dnia? – odezwał się kobiecy głos z kuchni.
Czerwono włosa szybkim krokiem zbiegła ze schodów i mijając łazienkę, przeszła do kuchni.
– Hej matko – odezwała się Jua, przechodząc do holu.
– Hej skarbek – odpowiedziała starsza kobieta, po czym dodała – nic nie jesz?
– Nie jestem głodna – odparła ponurym głosem, ubierając się.
– Tylko nie zapomnij szalika.
Drzwi się zatrzasnęły.
Szła w kierunku szkoły, gdy nagle zobaczyła grupkę młodych chłopaków zaczepiających dziewczynę.
– Hej! Co wy robicie? – odezwała się bez wahania Jua. Zdawała sobie sprawę, że nic dobrego z tego nie wyniknie, ale nie mogła powstrzymać kumulującej się w niej złości.
– Nie wtrącaj się. Mamy z nią niedokończone sprawy – odpowiedział blondyn, pokazując na przestraszoną przedstawicielkę płci pięknej.
– Co ona mogła wam zrobić? – opowiedziała odważnie i złapała dziewczynę za nadgarstek. Pociągnęła za ramie dając sygnał, by się ruszyła.
– A bierz ją sobie! Nikt nie chciałby takiej brzydkiej debilki – zawołał za nimi blondyn.
Jua nie zwróciła uwagi na jego słowa, ale gdy zobaczyła wybuch płaczu trzęsącej się niewiasty, nie wytrzymała. Podleciała do grupki chłopaków i uderzyła wygadanego blondyna. Ten ze zdziwioną miną dotknął swój czerwony policzek, mówiąc:
– To pierwszy raz, gdy uderzyła mnie dziewczyna.
– To pierwszy raz, kiedy kogoś uderzyłam – powiedziała przerażona, ale sama sobie winna Jua.
Przyjaciele blondyna ruszyli na obie dziewczyny, aby odpłacić im za zniewagę. Zostali jednak przez niego zatrzymani ręką.
– Zostawcie. Wydaje się być interesującą osobą – powiedział uśmiechając się tajemniczo. 
Jua zachowała zimny wyraz twarzy i widząc zmieszanie koleżanki obok, udała się z nią jak najdalej od prześladowców.
– Po co to zrobiłaś? Nie prosiłam cie o to – powiedziała nastolatka, ocierając łzy.
– Nie mogłam cie tak zostawić. O co im chodziło?
– Nie twoja sprawa – odpowiedziała, jakby urażona pytaniem i ruszyła w przeciwnym kierunku, co Jua.
– Mogłabyś przynajmniej podziękować – pomyślała z żalem krwisto włosa.
Chwilę później dotarło do niej, że jest już spóźniona i szybko doleciała do szkoły. Ceremonia rozpoczęcia roku szkolnego nie trwała długo, zaledwie godzinę. Po niej uczniowie udali się do swoich sal i zapoznawani byli z nowym planem lekcji. Juii nie udało się nawet z nikim porozmawiać, gdyż każdy jej unikał przez kolor włosów. To samo było w starej szkole w Niemczech. Każdy uważał ją za dziwoląga. Niektórzy jednak, z czasem przekonali się do niej. Jedną z tych osób była Luna, jedyna przyjaciółka Juii, która po roku nauki musiała przeprowadzić się do Norwegii, do dziadków z powodu śmierci jej matki – wdowy. Z nikim nie była tak blisko jak z Luną. Były dla siebie jak siostry, a po przeprowadzce, Jua została sama. Od tamtego czasu nie potrafi się śmiać z głębi serca, jak zwykła to robić w dzieciństwie. Jedyne na co może teraz zmusić swoje usta, to sarkastyczny uśmiech.

Po czterech godzinach młodzież mogła opuścić sale i udać się do domów. Jua słyszała, jak niektórzy rozmawiali między sobą o wspólnych planach na dzisiejszy dzień. Sama żadnych nie miała, więc idąc przez park wróciła do domu. Zastała w nim gotującą matkę.

Jua zawsze dziwiła się, dlatego jej mama jest tak niepodobna do babci, chociaż nosi jej imię – Seva. Wierzy się, że znaczenie imienia lub też jego pochodzenie ma wpływ na charakter jego nosiciela. Babcia Seva woli, gdy nazywa się ją jej pełnym imieniem, czyli Sevarin. Natomiast moja matka woli zdrobnienie. Sevarin została wdową po trzech latach ślubu, a Seva dokładnie rok temu. Babcia nie poślubiła potem nikogo, gdyż uważała to za obrazę dla jej byłego męża. Moja matka jest inna, już po roku znalazła sobie nowego. Nie można się dziwić, że ma powodzenie, ponieważ jest atrakcyjna i nie próbuje tego ukryć. Ma szczupłą sylwetkę, piękną twarz z długimi rzęsami oraz bursztynowe włosy do ramion.

– Już wróciłaś? – zapytała zdziwiona Seva.
– Tak.
– To nawet dobrze. Mam dla ciebie nowinę. Dzisiaj na kolację przyjdzie do nas szef twojego taty – ojczyma – poprawiła matkę Jua, po czym pozwoliła jej kontynuować – więc jak już powiedziałam, na kolację przyjdzie Pan Feriobo razem z rodziną. Bądź dla nich miła. Będą tu o szóstej.
Jua spojrzała na zegar na ścianie –  piętnasta dwadzieścia-trzy.
Dziewczyna potaknęła i weszła po schodach do swojego pokoju. Przez pewien czas wpatrywała się monotonnie w sufit, aż zasnęła.
–  Jua! Ty nie ubrana? – wparowała do pokoju Seva, budząc córkę – szybko ubieraj się, Państwo Feriobo zaraz przyjdą.
Jua przetarła oczy, wsunęła na siebie jeansy oraz białą koszulkę i niebieski sweter. Przeszła do łazienki, umyła zęby, zaplotła warkocz i opluskała twarz.
Schodząc po schodach, usłyszała odgłosy rozmowy, toczącej się w salonie.
– Oh. Ty pewnie musisz być Jua, twój tato ciągle o tobie opowiada – powiedział Pan Feriobo na przywitanie.
– A gdzie reszta? – zapytała Seva.
– Lizz musiała pojechać w sprawach służbowych, a mój syn zaraz powinien tu być.
Drugi mąż Sevy, Tom, zaprosił gościa do stołu. Rozpoczęła się kolacja. Jua pomimo braku apetytu zjadła trochę gulaszu z chlebem. Nagle zadzwonił dzwonek do drzwi.
– To pewnie Jonathan.
– Otworzysz Juo? – zapytała Seva, kierując ku niej swój wzrok.
Dziewczyna wstała i przeszła do holu. Uchyliła drzwi.
Zaskoczona ujrzała blondyna w jej wieku, z lekko zarumienionym prawym policzkiem.
----------------------------



Oto rozdział I. Następny powinien ukazać się za ok. tydzień. Chętne osoby zostaną poinformowane o nowej notce. Mam nadzieję, że się podoba. 
Od razu uprzedzam, iż nie mam zamiaru porzucać moje drugiego bloga: God vs. The Messenger. >.< 
Planuje też umieścić zdjęcia bohaterów.
Czekam na wasze opinie. Pozdrawiam i dziękuje za przeczytanie. :]
Exlla

Prolog

Każdy dzień wydaje mi się taki sam, już nie wiem co mam robić. W pewnej chwili orientuję się, że biegnę do dziwnego miejsca. Jest tu stłuczona lampa. Żarówka nie została do końca dokręcona i migocze przez cały czas. Wchodzę do pokoju z którego wydobywają się przerażające dźwięki, gdy nagle budzę się z myślą: – znowu to samo… dlaczego mam takie sny? – zadaje sobie to pytanie wiele razy, lecz dotąd nie znalazłam odpowiedzi. To nie był pierwszy raz, gdy miałam to urojenie.


To wszystko zaczęło się w zeszłą gwiazdkę. Dostałam wtedy bransoletkę.
– To zwykły sznurek – pomyślałam, ale gdy go założyłam, nie mogłam już ściągnąć. Po chwili kawałek tkaniny zmienił kolor na czerwony. Przez pewien okres czasu patrzyłam się na ten krwisty odcień, gdy nagle poczułam się strasznie śpiąca, więc na chwilę zamknęłam oczy. Miałam wrażenie że przed kimś uciekam, ale bałam się zobaczyć kto mnie goni. To było straszne uczucie. Nigdy wcześniej tego nie czułam. Po chwili się obudziłam i zobaczyłam przerażone miny moich rodziców. Mama wypytywała jak się czuję, a tata stał nade mną, rozmyślając skąd u mnie taka reakcja. Chciałam wtedy zapomnieć o tym śnie, żyć teraźniejszością, ale on wracał co noc. Nie mogłam przestać o nim myśleć. Na początku urojenia się powtarzały, ale od jakiegoś miesiąca śnią mi się jakby kolejne części tego koszmaru. Powoli do tego przywykam, ale dalej się boję. Może następnym razem dowiem się przed kim uciekam.


Biegnę do zamkniętych drzwi, próbuje je otworzyć, pcham, kopię i nic. Słyszę za sobą kroki, po odgłosie mogę rozpoznać że jest to osoba dorosła o wadze sześćdziesięciu-dziewięciu kilogramów i rozmiarze buta czterdzieści. Nie wiem jak na to wpadłam, ale ja po prostu to wiem. Drzwi się nie otwierają, więc biegnę do kolejnych. Te, po krótkiej walce odpuszczają. Wchodzę i widzę ludzi w białych masach z nożami w rękach, którzy na mój widok zaczynają się śmiać. Przerażona wybiegam z tego pokoju. Słyszę jak oni mnie nawołują i gonią, ale po chwili wszystko ucicha. Zamykam oczy, myśląc że w ten sposób się obudzę, ale nie działa. Nagle czuję że lecę, że spadam, czuję się bezsilna, nie mogę sama sobie pomóc, ani na kogokolwiek liczyć. Nikt w tym śnie mnie nie znajdzie. Uśmiecham się, myśląc jakie będą moje ostatnie słowa...   


------------------------------


Wiem, że prolog trochę krótki, ale nadrobię to pierwszym rozdziałem. Na początku założyłam tego bloga na onecie, ale potem zrezygnowałam [onet mnie nie lubi - z wzajemnością] i usunęłam go. Dlatego też zakładam tego bloga na blogspocie. >.< 
Mam nadzieję, że się podoba. Zostawiajcie swoje opinie. :P
Pozdrawiam.